wat is verslaving

 

(Taal Disclaimer)

Da’s een goeie vraag zeg! En er is dan ook geen eenduidig antwoord op te geven. Ik doe toch wel een poging; in dit artikel (en in de bijhorende video) zal ik, als verslaafde en hulpverlener, op basis van mijn eigen ervaringen met mezelf en met mijn cliënten en antwoord proberen te geven op de vraag:

Wat is Verslaving?

Verslaving kan gezien worden als een chronische dwang om ongemak te onderdrukken. Onder ongemak valt alles wat niet prettig is: verdriet, angst, spanning (ook positieve), pijn, verveling, etc.

Hiernaast is verslaving ook een vertrouwde, emotionele relatie met een specifiek middel, handeling of situatie. Wij, verslaafden raken verslaafd aan middelen waar niet verslaafde, “normale” mensen ook gebruik van maken. Middelen zoals alcohol, seks, winkelen, eten, werken, drugs, etc.

Bij “normale” mensen is er geen sprake van emotionele hechting, van intimiteit tijdens gebruik. Dat is voor ons heel anders:

Gebruik is onze #1 manier om connectie en intimiteit te ervaren en dit wordt in de loop van de tijd onze belangrijkste emotionele relatie, al is het maar een illusie.

Verslaafden zijn eigenlijk niet heel anders dan niet verslaafden: we kunnen ook niet zeggen dat verslavingsgevoeligheid datgene is wat het verschil maakt. Verslavingsgevoeligheid bestaat wel maar niet iedereen raakt verslaafd die gevoelig is voor verslavingen. Normale, niet verslaafde mensen kunnen ook verslavingsgevoelig zijn. Dus verslavingsgevoeligheid is niet DE reden van verslaving.

Ik geloof dat addicts vaak al in de kindertijd beginnen aan te leren om in isolatie een gevoel van veiligheid te creëren, om te connecten in eenzaamheid, hoe gek het ook klinkt. Op dat moment is er nog geen sprake van verslaving maar isolatie en alleen zijn beginnen wel steeds belangrijker te worden in geval van emotionele of fysieke ongemak.

En later, wanneer we ons middel ontdekken vinden wij eigenlijk de holy grail: vanaf dat moment zijn wij niet alleen maar veilig in onze isolatie maar we hebben ook een middel om euforie en geluk te creëren binnen de bekende isolatie. Het gebruik is iets waar we (in het begin) zelf controle over hebben. Vanaf dit punt hebben wij geen mensen meer nodig om gelukkig te zijn althans voelt het zo. 

Het gevolg is dat we beginnen in de illusie te geloven dat

we zelf kunnen bepalen wat we voelen en wanneer we het voelen.

En het is grote euforie voor weinig moeite, dit is toch veel makkelijker dan menselijke relaties te bouwen en te onderhouden? 

Belangrijk om te zeggen dat het niet zo is dat iemand pas verslaafd is wanneer hij helemaal niemand meer spreekt en alleen maar in het bos heroïne zit te spuiten. Zelf heb ik de bodem bereikt in mijn bulimia, drugsverslaving en pornoverslaving terwijl ik verloofd was, werkte en vrienden had. Maar al die moeite die ik deed om mijn relaties te onderhouden deed ik om ervoor te zorgen dat anderen niets merken van mijn “echte” leven. Want gebruik was het enige echte voor mij. Dus praktisch gezien had ik wel connectie met anderen. Maar in werkelijkheid gaf het me heel weinig. Ik had geen enkele relatie waarin ik heb verteld over wat was going on met mij. Ik kon en wou het met niemand delen. Niemand op deze aardbol wist waar ik mee bezig was als ik alleen thuis zat.

En wat ik deed was nogal wat: binnen een paar uur

5-7.000 calorieën eten, 3-4 keer braken, 5-6 uur porno kijken waarbij ik 4-7 orgasmes had en blowen vanaf begin tot eind, dit allemaal dagelijks.

Echter, het goede nieuws is dat abstinentie en herstel wel mogelijk zijn. Ik geloof dat zelfs genezing mogelijk is als gevolg van een fundamentele spirituele ervaring. Er zijn vele mogelijkheden om herstel te bevorderen van 1-op-1 sessies met behandelaars tot groepsbehandelingen, anonieme programma’s, enzovoort. Maar dit werkt allemaal niet als de verslaafde zelf niet het verlangen heeft te stoppen met gebruik. En zelfs dan, het kan heel lang duren om abstinent te worden; leven zonder ons middel is iets om te leren. Het leven in het begin van de abstinentie zonder de veiligheid en voorspelbaarheid van onze verslaving 

Is 

Zwaar. 

De ontwenning is een woestijn waar wij door heen MOETEN.

Het is zwaar en kan heel lang duren om erdoorheen te gaan maar het feit is dat iemand die gebruikt eigenlijk niet helemaal (of helemaal niet?) leeft, al denkt hij zelf anders. Dus dan maar liever de woestijn van de ontwenning en dan, eindelijk, vinden wij waar we al ons hele leven op zoek naar waren: thuiskomen waar wij horen, bij anderen.

Bekijk de bijbehorende video hieronder:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *